دوست

  دوست 

یک روز صبح، چنگیزخان مغول و درباریانش برای شکار بیرون رفتند. همراهانش تیرو کمانشان را برداشتند و چنگیزخان شاهین محبوبش را روی ساعدش نشاند. شاهین از هر پیکانی دقیق تر و بهتر بود، چرا که می توانست در آسمان بالا برود و آنچه را ببیند که انسان نمی دید. اما با وجود تمام شور و هیجان گروه، شکاری نکردند. چنگیزخان مایوس به اردو برگشت، اما برای آنکه ناکامی اش باعث تضعیف روحیه ی همراهانش نشود، از گروه جدا شد و تصمیم گرفت تنها قدم بزند. بیشتر از حد در جنگل مانده بودند و نزدیک بود خان از خستگی و تشنگی از پا در بیاید. گرمای تابستان تمام جویبارها را خشکانده بود و آبی پیدا نمی کرد، تا اینکه معجزه!! رگه ی آبی دید که از روی سنگی جلویش جاری بود. خان، شاهین را از روی بازویش بر زمین گذاشت و جام نقره ی کوچکش را که همیشه همراهش بود، برداشت. پرشدن جام مدت زیادی طول کشید، اما وقتی می خواست آن را به لبش نزدیک کند، شاهین بال زد و جام را از دست او بیرون انداخت. چنگیز خان خشمگین شد، اما شاهین حیوان محبوبش بود، شاید او هم تشنه اش بود. جام را برداشت، خاک را از آن زدود و دوباره پرش کرد. اما جام تا نیمه پر نشده بود که شاهین دوباره آن را پرت کرد و آبش را بیرون ریخت. چنگیزخان حیوانش را دوست داشت، اما می دانست نباید بگذارد کسی به هیچ شکلی به او بی احترامی کند، چرا که اگر کسی از دور این صحنه را می دید، بعد به سربازانش می گفت که فاتح کبیر نمی تواند یک پرنده ی ساده را مهار کند. این بار شمشیر از غلاف بیرون کشید، جام را برداشت و شروع کرد به پر کردن آن. یک چشمش را به آب دوخته بود و دیگری را به شاهین. همین که جام پر شد و می خواست آن را بنوشد، شاهین دوباره بال زد و به طرف او حمله آورد. چنگیزخان با یک ضربه ی دقیق سینه ی شاهین را شکافت. جریان آب خشک شده بود. چنگیزخان که مصمم بود به هر شکلی آب را بنوشد، از صخره بالا رفت تا سرچشمه را پیدا کند. اما در کمال تعجب متوجه شد که آن بالا برکه ی آب کوچکی است و وسط آن، یکی از سمی ترین مارهای منطقه مرده است. اگر از آب خورده بود، دیگر در میان زندگان نبود. خان، شاهین مرده اش را در آغوش گرفت و به اردوگاه برگشت. دستور داد مجسمه ی زرینی از این پرنده بسازند و روی یکی از بال هایش حک کنند:

یک دوست، حتی وقتی کاری می کند که دوست ندارید، هنوز دوست شماست.

 و بر بال دیگرش نوشتند:

هر عمل از روی خشم، محکوم به شکست است.

سال نو مبارک

فراموش نکنیم ...

به خاطر داشته باشیم که عمر کوتاه است رسیدن به خواسته هایمان را طولانی نکنیم. راه ما هموار است آن را پیچیده نکنیم. نگه داشتن دوستان خوب گرانبهاست به سادگی از دست ندهیم. سخن گفتن سهل است گوش کردن را تمرین کنیم. طبیعت پر از لطف است نامهربانی نکنیم. زندگی آسان است آنرا مشکل نکنیم. دنیا پر از زیبائی است چشمانمان را به سادگی نبندیم. ذهن ما پر از جواب است سوالاتمان را بپرسیم. رسیدن به آرزوها آسان است راه سخت تر را نرویم.

مغزهای بزرگ

اشو

ببخش

آرامش

حال را دريابيد

قهرمان

 قهرمان

در بیشتر اوقات زندگیم دیگران برایم تصمیم گرفتند که: 

چه کسی باشم؟

چه شغلی داشته باشم؟

کجا بروم؟

چه کاری را انجام بدهم؟

تا بدانجا رسیدم که از خود و دیگـــران عصبانـــی شدم و آنوقت بود که تصمیم گـــرفتم

قهــــــرمان بعـــدی خـــودم باشـــم.

...

زمان

 زمان

گذشت زمان بر آنها که منتظر می مانند بسیار کند، بر آنها که می هراسند بسیار تند، بر آنها که زانوی غم در بغل می گیرند بسیار طولانی و بر آنها که به سرخوشی می گذرانند بسیار کوتاه است. اما بر آنها که عشق می ورزند، زمان را آغاز و پایانی نیست.

ویلیــــام شکسپیــــر

ارزش زندگی

 ارزش زندگی 

زندگی، ارزش آنرا دارد که به آن فکـر کنی.

زندگی، ارزش آنرا دارد که ببویی اش چوگل، که بنوشی اش چوشهد.

زندگی، بغض فـروخورده نیست.

زندگی، داغ جگــــر گـــوشه نیست.

زندگی، لحظه دیدار گلــی خفته در گهــــواره است.

زندگی، شوق تبسم به لب خشکیده است.

زندگی، جـــرعه آبی است به هنگامه ظهـــر در بیابانی داغ.

زندگی، دست نوازش به ســر نوزادی است.

زندگی، بوسه به لبهای گلی است که به شوقت همه شب بیدارست.

زندگی، شـــوق وصال یار است.

زندگی، لحظه دیدار به هنگامــــــه یاس.

زندگی، تکیه زدن بر یــار است.

زندگی، چشمه جــوشان صفا و پاکـــی است.

زندگی، مـــوهبت عرضه شده بر من انسان خاکـــی است.

زندگی، قطعه ســـرودی زیباست که چکاوک خواند که به وجدت آرد به ســــرشاخه امید و رجا.

زندگی، راز فـروزندگی خورشید است.

زندگی، اوج درخشندگــــــی مهتــاب است.

زندگی، شاخه گلی در دست است که بدان عشق سراپا مست است.

زندگی، طعــم خوش زیستن است، شور عشقی برانگیختن است.

زندگی، درک چرا بودن است، گام زدن در ره آسودن است.

زندگی، مزه طعم شکلات به مذاق طفل است.

به، چقدر شیـــرین است.

زندگی، خاطــــره یک شب خوش، زیـــر نور مهتاب، روی یک نیمکت چـــوبی سبـــز، ثبت در سینـــه است.

زندگی، خانه تکانی است. هر از چندگاهی از غبار اندوه.

زندگی، گـوش سپردن به اذان صبح است که نوید صبـح است.

زندگی، گاه شده است خوش نیاید به مذاق.

زندگی گاه شده است که برد بیراهم.

زندگی، هر چه که هست، طعـــم خوبی دارد، رنگ خوبــــی دارد.

خراشهای عشق

  خراشهای عشق

چند سال پیش در یک روز گرم تابستانی در جنوب فلوریدا، پسر کوچکی با عجله لباسهایش را درآورد و خنده کنان داخل دریاچه شیرجه رفت. مادرش از پنجره کلبه نگاهش میکرد و از شادی کودکش لذت می برد. اما ناگهان، تمساحی را دید که به سوی فرزندش شنا می کند. مادر، وحشت زده به طرف دریاچه دوید و با فریاد پسرش را صدا زد. پسر سرش را برگرداند، ولی دیگر دیر شده بود. تمساح با یک چرخش، پاهای کودک را گرفت تا زیر آب بکشد. مادر از راه رسید و از روی اسکله، بازوی پسرش را گرفت. تمساح، پسر را با قدرت می کشید. ولی عشق مادر به کودکش آنقدر زیاد بود که نمی گذاشت او بچه را رها کند. کشاورزی که در حال عبور از آن حوالی بود، صدای فریادهای مادر را شنید. به طرف آنها دوید و با چنگک، محکم بر سر تمساح کوبید و او را کشت. پسر را سریع به بیمارستان رساندند. دو ماه طول کشید تا او بهبودی نسبی بیابد. پاهایش با آرواره های تمساح، سوراخ سوراخ شده و روی بازوهایش جای زخم ناخنهای مادر مانده بود. خبرنگاری که با کودک مصاحبه می کرد، از او خواست جای زخمهایش را نشان دهد. پسر، شلوارش را کنار زد و با ناراحتی، زخمها را نشان داد. سپس با غرور، بازوهایش را نشان داد و گفت: این زخمها را دوست دارم. اینها خراشهای عشق مـــــادرم هستند.

قدرت كلمات

تغيير دنیا

 تغيير دنیا 

بر سنگ قبر كشيشي چنين نوشته شده بود: آن هنگام كه جوان بودم فارغ از همه چيز، تخيلــم مرز و محدوده اي نمي شناخت، در سر آرزوي تغييـــر دنيا را مي پروراندم. بزرگتر و خـــردمندتر كه شدم دريافتم جهان تغیير ناپذير است، پس افق انديشه ام را محدودتــر كردم و بر آن شدم تا تنها كشــورم را تغيير دهم. اما اين نيز عملي نبود. پس از سالها زندگــي و تجــربه آخرين تلاش نوميدانه ام را صـــرف تغييـــر خانواده ام كردم اما افســوس آنها نيــز كه نزديكترين كسان به من بودند تغييـــر نكردند. اكنون كه در بستــر مــرگ آرميده ام، به ناگاه حقيقتي را دريافتم. تنها اگـــر خودم را تغيير داده بودم، آنگاه نمونه اي مي شدم بــراي اعضاي خانواده ام تا آنها نيز خود را تغييــر دهند. با انگيــزه و تشويق آنها چه بسا كه كشــورم نيز اندكـــي اصلاح مي شد، و شايد مي توانستم دنيا را نيز تغييـر دهــم.